Roorda vs. Aalburg ( 200.000 euro in de afvoer (Veense) put )

3 maart 2015

Afgelopen donderdag was er een artikel te lezen op de voorpagina van het Altena Nieuws over een bewoner van de Veense Put die al jarenlang een strijd voert om een vergunning te krijgen. Het gaat hier om dhr. A.C. ‘t Lam die naar zeggen van zijn advocaat, Mr. I. Roorda vanwege een overschrijding van drie vierkante meter  van het bouwblok stelselmatig wordt tegengewerkt.  En nog wel als enige op de gehele Veense Put! Het zou zelfs zo zijn dat de gemeente al 200.000 euro gemeenschapsgeld heeft besteed aan advocaatkosten om dhr. ‘t Lam tegen te werken. Tenminste, dat zou je bijna gaan geloven als je het artikel leest. Dat zou dan dus 66.666 euro per vierkante meter grond zijn. Zo duur is zelfs de grondprijs in hartje New York niet.

Ik kan het niet geloven. Dhr. ‘t Lam heeft zich waarschijnlijk niet aan de regels gehouden die voor een ieder gelden en hij wil nu toch zijn zin krijgen. Waarschijnlijk is dit ook een schoolvoorbeeld van een casus waar advocaten zich in vast bijten. Dure uren declareren. En dus op kosten van de cliënt een jarenlange juridische strijd uitvoeren. Ik ben eigenlijk best wel benieuwd hoeveel euro Mr. I. Roorda inmiddels heeft verdiend aan het voeren van juridische procedures tegen de gemeente Aalburg. Helaas kan ik hiervoor geen WOB-verzoek bij hem indienen.

Ik vind het een zorgwekkende ontwikkeling. De juridificering van de maatschappij. Overgewaaid uit Amerika waar advocaten al in wachtkamers van ziekenhuizen post vatten om cliënten te scoren namens wie ze grote claims kunnen indienen bij ziekenhuizen, bedrijven en overheden. Het risico ligt op de loert dat steeds minder mensen fouten durven te maken en/of verantwoordelijkheid durven te nemen. Of dat brieven en besluiten drie keer door een ambtelijke molens gaan voordat er een antwoord wordt gegeven.

Natuurlijk, we mogen blij zijn dat we in een volwassen rechtstaat leven. En ook dat er mogelijkheden zijn bij de gemeente op inspraak en bezwaar. Maar laten we er met elkaar vooral voor waken hier niet in door te slaan. Lokale overheden worden hierdoor gedwongen om, in mijn ogen soms onnodig hoge kosten te maken. En wie betaald dat uiteindelijk?  Juist wij met z’n allen. Daar ben ik blij dat we in Aalburg de koers van een participerende overheid die een aantal jaar geleden is ingezet doorzetten. Met elkaar meedenken hoe iets gerealiseerd kan worden in plaats van kijken waarom iets niet kan!

Die 200.000 euro is dan toch maar weer mooi 15,85 euro per inwoner. En daar had de gemeente Aalburg hele leuke dingen van kunnen doen. Hopelijk zijn dhr. ‘t Lam en Roorda dit met het college van Aalburg zich dat óók bewust. Eén ding heeft Mr. Roorda in ieder geval wel bereikt. Door het artikel uit het Altena Nieuws ben ik wel nieuwsgierig geworden hoe de vork in de steel zit.  Binnenkort dus maar eens een bezoekje brengen aan één van de ambtenaren. En wees gerust, ik kan hiervoor bij niemand uren declareren.